Lokomotywa elektryczna H0 TRIX T25772, Digital DC Sound, Długość ze zderzakami: 133 mm, Epoka: yo

Lokomotywa elektryczna EG 524
Przykład: Lokomotywa elektryczna EG 524 HALLE (późniejsza klasa E 71.1) niemieckiej kolei Reichsbahn (DRB). Kolor bazowy brązowo-zielony. Numer spółki EG 524. Stan techniczny od 1921 r.

Już w 1906 roku Pruskie Koleje Państwowe podjęły decyzję o elektryfikacji dalekobieżnej linii kolejowej Magdeburg – Dessau – Lipsk – Halle, a w 1911 roku zapadła decyzja o elektryfikacji śląskiej kolei górskiej między Görlitz a zagłębiem węglowym Waldenburg. Na potrzeby eksploatacji dyrekcja kolei w Halle w lipcu 1912 r. zamówiła nowe lokomotywy elektryczne w większych seriach, w tym 18 lokomotyw ze sprzężeniem B'B' do ruchu towarowego o symbolach EG 511-528 (późniejsza seria E 71). W następnym roku złożono kolejne zamówienie na dziewięć kolejnych lokomotyw (EG 529-537). Lokomotywy EG 511 i 512 oddano do użytku wiosną 1914 r., natomiast EG 513 – dopiero latem 1915 r. Wybuch I wojny światowej opóźnił dalszą budowę zamówionych maszyn. Dopiero w latach 1920–1921 AEG dostarczyło pozostałe egzemplarze EG 514–537. Jesienią 1926 r. DRG zmieniło numerację parowozów EG 511 i 513-537 na E 71 11 i 13-37, ponieważ parowóz EG 512 musiał zostać złomowany w tym samym roku po poważnym wypadku. Lokomotywy E 71 jak na tamte czasy miały zdecydowanie nowoczesną konstrukcję: napędzały je dwa silniki trakcyjne zamontowane do połowy wysokości w każdym z wózków napędowych, które oddziaływały na koła napędowe za pośrednictwem przekładni redukcyjnej i sprzęgów rowkowych. Nadwozie skrzyniowe, podparte przesuwnymi miseczkami i prowadzone za pomocą sworzni obrotowych, z dwiema kabinami maszynisty i zaokrągloną częścią przednią po każdej stronie, znajdowało się na dwóch ściśle sprzężonych wózkach napędowych. Napięcie silnika regulowano za pomocą styczników elektropneumatycznych w jedenastu ciągłych stopniach prędkości. Chociaż od 1923 roku wszystkie lokomotywy bazowały w RBD Halle, lokomotywy E 71 wkrótce przestały spełniać wymagania ze względu na rosnące obciążenie pociągowe. Po dostawie nowych lokomotyw E 75 od 1931 r. niektóre egzemplarze stały się zbędne; do 1932 r. lokomotywy te trafiły na bazę w Bazylei (E 71 11, 13, 14, 17, 22, 23, 25, 26, 29, 31, 32, 33 i 35). Zastąpiły tam stare lokomotywy elektryczne Badenii na linii Wiesen- i Wehratalbahn i wkrótce zaczęto je nazywać „żelaznymi” ze względu na ich wygląd. Aby lokomotywy mogły być użytkowane w pociągach pasażerskich w Badenii, gdzie prędkość maksymalna wzrosła do 65 km/h, ulepszono wentylację silnika trakcyjnego, zainstalowano elektryczne ogrzewanie pociągu oraz obwód bezpieczeństwa BBC. W latach 1930–1946 lokomotywy E 71 11, 15–17, 20, 21, 23–25, 27 i 33–37 zostały zezłomowane. Po założeniu DB w 1949 r. w bazie w Bazylei na Wiesen- i Wehratalbahn nadal kursowało tylko dziewięć lokomotyw (E 71 13, 14, 18, 19, 22, 26, 28, 29 i 32). Coraz trudniejsze stało się zaopatrzenie w części zamienne, co doprowadziło do zastąpienia starzejących się maszyn serią E 32 od 1957 roku. Lokomotywy E 71 14, 18, 19, 22 i 26 wycofano z eksploatacji 2 czerwca 1957 roku. Ostatnie cztery maszyny wycofano ze służby pomiędzy listopadem 1957 a grudniem 1958. Zachowały się E 71 19 (DB Museum Koblencja), E 71 28 (Niemieckie Muzeum Techniki w Berlinie) i E 71 30 (Muzeum Transportu w Dreźnie).

Model: Z dekoderem cyfrowym i rozbudowanymi funkcjami dźwiękowymi. Regulowany napęd wysokiej mocy z wbudowaną centralnie masą zamachową. Napęd poprzez wał kardana na obydwie osie w każdym podwoziu. Obręcze przyczepnościowe. Reflektory przednie z dwoma światłami zmieniającymi się zależnie od kierunku jazdy oraz dwa czerwone światła tylne w trybie konwencjonalnym, przełączane cyfrowo. Sygnał reflektorów po stronie 2 i 1 lokomotywy można wyłączyć niezależnie za pomocą sterowania cyfrowego. Dodatkowo trzeci reflektor służy jako lampa sygnalizacyjna dla pociągu, a oświetlenie kabiny można sterować cyfrowo. Oświetlenie z wykorzystaniem bezobsługowych, ciepłobiałych i czerwonych diod elektroluminescencyjnych (LED). Z buforem pamięci masowej. Wiele oddzielnie przymocowanych części, takich jak kierownica i przewody hamulcowe. Obie jednostki napędowe połączone są ze sobą za pomocą drążka sprzęgającego. Wysokość zderzaka zgodnie z NEM. Broszura zawiera informacje na temat historii lokomotywy. Długość ze zderzakami 13,3 cm.

Opis tego produktu został przetłumaczony automatycznie.