Zalety:

✓  Atrakcyjna cena zakupu
✓  Wysoka pojemność
✓  Solidna konstrukcja

Wady:
✗  Wrażliwość na głębokie rozładowanie

Zalety:

✓  Niższy koszt zakupu w porównaniu z akumulatorami NiMH
✓   Odpowiednie do zastosowań o bardzo dużym zapotrzebowaniu na prąd oraz przy szybkim ładowaniu
✓  Wysoka odporność na niskie temperatury

Wady:
✗   Przed każdym ładowaniem wymagają pełnego rozładowania

Zalety: 

✓  Brak toksycznego kadmu
✓  Większa pojemność przy tej samej wielkości ogniwa
✓  Odporność na efekt pamięci

Wady:
✗  Wyższa cena zakupu w porównaniu z NiCd
✗  Większa wrażliwość na niskie temperatury
✗   Szybka utrata energii przy dłuższym przechowywaniu*
✗  Konieczność stosowania ładowarki dedykowanej do NiMH

Zalety:
✓  Wysokie napięcie – 1,6 V na ogniwo
✓  Duża gęstość energii i długa żywotność cykliczna
✓  Odporność na niskie temperatury

Wady:
✗ Konieczność stosowania ładowarki dedykowanej akumulatorom NiZn

Rozładowany akumulator ołowiowy może podczas ładowania pobierać bardzo wysoki prąd. Dlatego w przypadku modeli o dużej pojemności konieczne jest ograniczenie natężenia na początku procesu ładowania. Regulacja ta może być realizowana poprzez maksymalną wydajność ładowarki lub elektroniczny układ kontroli prądu. Zalecany prąd ładowania powinien wynosić około 1/20 do 1/10 pojemności akumulatora. Dla ogniwa o pojemności 16 Ah oznacza to wartość od 0,8 A do 1,6 A.

Na początku napięcie szybko rośnie, aż do momentu, gdy osiągnięty zostanie ustawiony prąd ładowania (t1). W dalszej fazie, przy stałym natężeniu, napięcie stopniowo zwiększa się, aż do osiągnięcia maksymalnej dopuszczalnej wartości (t2). Jej poziom zależy od konstrukcji akumulatora i jest określany przez producenta. Po ustaleniu napięcia końcowego prąd ładowania zaczyna sukcesywnie spadać. Gdy jego wartość obniży się poniżej poziomu minimalnego, akumulator ołowiowy uznaje się za w pełni naładowany.

Akumulatory NiMH ładowane są prądem stałym. Jeśli wartość prądu można ustawić ręcznie, powinna ona wynosić około 30% pojemności ogniwa. Dla akumulatora o pojemności 2000 mAh odpowiedni prąd ładowania to ok. 600 mA. W przypadku szybkich ładowarek wielkość prądu dobierana i kontrolowana jest automatycznie na podstawie parametrów pracy akumulatora. Napięcie wzrasta wtedy bardzo szybko, aż do osiągnięcia wymaganego poziomu prądu ładowania (t1).

Moment pełnego naładowania akumulatora rozpoznaje się na podstawie charakterystycznego przebiegu krzywej napięcia. Pod koniec procesu tworzy się typowy „szczyt”, po którym – mimo dalszego dostarczania energii – napięcie zaczyna spadać (t2). To zjawisko wykrywane jest przez układ odłączający ładowanie, znany jako metoda Minus Delta U lub Minus Delta Peak. Im wyższy prąd ładowania, tym wyraźniejszy jest spadek napięcia. Po zakończeniu ładowania krótkie impulsy prądu podtrzymują zgromadzony ładunek i stabilizują stan akumulatora.

Akumulatory litowe ładuje się według podobnego schematu jak akumulatory ołowiowe. Na początku procesu do ogniwa płynie określony prąd aż do momentu osiągnięcia maksymalnego dopuszczalnego napięcia ładowania. Następnie, przy utrzymaniu stałego napięcia, natężenie stopniowo spada. Gdy wartość minimalna zostanie przekroczona, ładowarka automatycznie odłącza akumulator.

Wartości napięcia przypadające na pojedynczą celę różnią się w zależności od zastosowanej chemii ogniw. Kluczowe jest więc precyzyjne utrzymanie maksymalnego napięcia ładowania każdej celi. W przypadku akumulatorów wieloogniskowych stosuje się elektronikę balansującą, która wyrównuje poziomy napięć poszczególnych ogniw w pakiecie.

W zależności od zastosowania układ balansujący może być zintegrowany bezpośrednio z akumulatorem (jak na załączonym rysunku) albo znajdować się w oddzielnym urządzeniu. W akumulatorach napędowych stosowanych w modelarstwie układ ten zazwyczaj wbudowany jest w ładowarki.

Dodatkowo niektóre ogniwa pojedyncze wyposażone są w obwody zabezpieczające, które zapobiegają przekroczeniu dopuszczalnego napięcia ładowania.