Rezystory Weglowe

Rezystory z warstwą węglową (CCR) składają się z cylindrycznego elementu oporowego, wewnątrz którego znajdują się druty przyłączeniowe lub metalowe końcówki, do których mocowane są przewody. Obudowa rezystora zabezpieczona jest warstwą farby lub tworzywa sztucznego.

Wczesne wersje rezystorów węglowych z pierwszej połowy XX wieku nie posiadały izolowanej obudowy. Przewody były po prostu owijane wokół końców elementu oporowego i przylutowywane. Gotowy rezystor oznaczano kolorowym lakierem, informującym o jego parametrach.

Współczesne elementy oporowe tworzy się z mieszanki drobno zmielonego węgla i materiału izolacyjnego – najczęściej proszku ceramicznego. Żywica wiąże całość, tworząc zwartą strukturę. Wartość oporu oraz parametry pracy zależą od proporcji ceramiki do węgla – im więcej węgla, który dobrze przewodzi prąd, tym mniejszy opór.

Rezystory tego typu były powszechnie stosowane od lat 60. XX wieku, choć znane były wcześniej. Obecnie wykorzystuje się je rzadziej, głównie ze względu na ograniczone parametry w porównaniu do innych typów, jak rezystory metalizowane, które lepiej radzą sobie m.in. z tolerancją, zależnością od napięcia czy obciążeniem.

Rezystory węglowe wykazują zmienność wartości przy przeciążeniach napięciowych. Dodatkowo, podczas lutowania może dojść do trwałej zmiany rezystancji. Ich zaletą jest natomiast brak właściwości indukcyjnych, co sprawia, że dobrze sprawdzają się przy tłumieniu impulsów napięciowych i ochronie przed przepięciami. W stosunku do rozmiaru charakteryzują się także dużą odpornością na przeciążenia.

Mimo że obecnie są rzadziej używane, rezystory z warstwą węglową nadal są dostępne i należą do tanich komponentów – ich cena często nie przekracza 10 centów. Oferowane są w szerokim zakresie rezystancji – od ułamków oma do 22 MΩ. Stosuje się je w zasilaczach, urządzeniach audio i sterownikach spawarek. Znajdują również zastosowanie w naprawie starszych urządzeń elektronicznych, gdzie liczy się zachowanie oryginalnych właściwości elektrycznych.