Wynalezienie tranzystora - połączenia angielskich słów transfer oznaczającego transmisję i resistor oznaczającego rezystancję - w 1947 roku położyło podwaliny pod złożone układy elektroniczne, a tym samym pod erę nowoczesnych komputerów.

Na początku każdy tranzystor był dostarczany w oddzielnej plastikowej obudowie. W tamtym czasie każdy obwód składał się z dyskretnych tranzystorów, kondensatorów i rezystorów. Ze względu na rozmiar tych komponentów, wczesne chipy mogły być wykonane tylko z kilku komponentów.

Pod koniec lat 50. naukowcy Jack Kilby i Robert Noyce znaleźli sposób na ułożenie cienkich metalowych ścieżek na komponentach, funkcjonujących jak przewody. Ich rozwiązanie problemu okablowania między małymi komponentami elektrycznymi było początkiem rozwoju nowoczesnego układu scalonego.

W porównaniu do początków, dzisiejsze układy scalone są niewiarygodnie złożone i zdolne pomieścić na jednym małym kawałku materiału nawet miliony tranzystorów i innych komponentów. Nowoczesny układ scalony składa się z jednego elementu, a poszczególne komponenty są osadzone bezpośrednio w krysztale krzemu, a nie tylko zamontowane na nim.

Mikroprocesory to najbardziej skomplikowane układy scalone. Składają się one z miliardów tranzystorów skonfigurowanych jako tysiące indywidualnych obwodów cyfrowych, z których każdy wykonuje określoną funkcję logiczną. Niektóre obwody, zwane rejestrami, przechowują informacje. Każdy procesor ma wiele różnych typów rejestrów. Na przykład rejestry stałe wykonują dodawanie i mnożenie. Z kolei rejestry tymczasowe przechowują liczby do przetworzenia i wyniki obliczeń.