Zasilacze laboratoryjne stołowe

W przeciwieństwie do prostych zasilaczy o stałym napięciu i zasilaczy, które umożliwiają tylko regulację napięcia, zasilacze laboratoryjne oferują również opcję ustawienia limitu prądu.  Zasilacze laboratoryjne posiadają analogowe lub cyfrowe woltomierze i amperomierze do ustawiania prądu i napięcia oraz do wyświetlania tych dwóch wartości przy podłączonym obciążeniu.  Urządzenia składają się z transformatora obniżającego napięcie sieciowe do niższej wartości, prostownika z wygładzeniem oraz obwodu sterującego.

Napięcia i prądy można ustawiać osobno dla każdego wyjścia, od zera (lub przynajmniej w przybliżeniu do zera) do odpowiednich wartości maksymalnych. Generalnie z przodu znajdują się gniazda przyłączeniowe 4 mm, do których podłącza się obciążenie. Zasilacze laboratoryjne mają zwykle wyjścia odporne na zwarcie, chociaż nie wszystkie wersje. Wyjścia są zazwyczaj przełączalne, dzięki czemu kable łączące nie muszą być odłączane lub podłączane, aby za każdym razem włączać i wyłączać podłączone obciążenia.

Zaletą zasilaczy laboratoryjnych regulowanych liniowo jest bardzo czyste, mało zakłócone napięcie wyjściowe i zwykle bardziej precyzyjna regulacja. Wymagają jednak więcej miejsca ze względu na większy transformator. Jednak ich wymagania przestrzenne są większe ze względu na większy transformator, a waga również znacznie wzrasta w przypadku mocniejszych wersji. Ponadto ich sprawność jest gorsza niż zasilaczy impulsowych, co oznacza, że trzeba włożyć więcej wysiłku w rozpraszanie powstałych strat mocy. Zasilacze laboratoryjne impulsowe są stosunkowo kompaktowe i lekkie. Dzięki taktowaniu mają one wysoką sprawność i generują odpowiednio mniej strat i ciepła odpadowego. Ich wadą może być to, że - zwłaszcza przy bardzo niskich napięciach - regulacja nie jest tak dobra jak w przypadku liniowych zasilaczy laboratoryjnych, a ponadto na napięcie wyjściowe mogą nakładać się sygnały zakłócające z wewnętrznej regulacji PWM.

Opracowane koncepcje obwodów łączą klasyczne, liniowe sterowanie z regulatorami przełączającymi upstream, aby zwiększyć wydajność i nadal uzyskać dobrą charakterystykę sterowania i napięcie wyjściowe z jak najmniejszymi zakłóceniami. Takie zasilacze laboratoryjne dostępne są z dużą mocą i zazwyczaj wyposażone są w dodatkowe funkcje.

Zasilacze laboratoryjne dostępne są z jednym wyjściem oraz w wersjach wielokanałowych. Proste urządzenia posiadają analogowe elementy wyświetlające napięcie i prąd oraz potencjometry do ustawiania napięcia i prądu. Zasilacze laboratoryjne średniej klasy są zwykle wyposażone w cyfrowe amperomierze i woltomierze; mają one wyższą rozdzielczość i dokładność odczytu. Podobnie prawie zawsze stosuje się dodatkowe potencjometry do precyzyjnej regulacji prądu i napięcia.  Tak zwane wejścia sensoryczne pozwalają na pomiar napięcia przez dodatkowe linie bezpośrednio przy odbiorniku i tym samym umożliwiają pełną kompensację spadków napięcia w liniach łączących.

W pełni cyfrowe zasilacze laboratoryjne umożliwiają wprowadzanie wymaganych napięć i prądów za pomocą klawiatury i odpowiedniego wyświetlacza. Często dostępne są dodatkowe funkcje w postaci ograniczenia mocy w Watach, funkcji zabezpieczenia elektronicznego, funkcji śledzenia oraz opcji zapisywania niektórych konfiguracji liczników. Podobnie, takie zasilacze laboratoryjne mają zwykle interfejsy umożliwiające zdalne sterowanie i odczyt mierzonych wartości.

Laboratoryjne zasilacze o funkcji arbitralnej są - podobnie jak generator funkcyjny - zdolne do wyprowadzania różnych programowalnych postaci sygnału dla napięcia i prądu oraz do realizacji sekwencji czasowych. Te kształty sygnałów mogą być zaprogramowane na urządzeniu lub poprzez odpowiednie oprogramowanie, jeśli dostępny jest interfejs. Dzięki temu możliwa jest zdalna kontrola funkcji arbitrażowej poprzez system testowy.