Zespół trakcyjny H0 TRIX H0 22396

Prototyp: Holenderskie Koleje Państwowe (NS) klasy ICM-1 Kopploper 3-członowy elektryczny zespół trakcyjny jako międzymiastowy zespół trakcyjny. Wersja w stylu KLM. 1 samochód silnikowy jako samochód końcowy MBK 2. klasa, 1 samochód średni AB 1./2. klasa, 1 samochód kontrolny jako wagon końcowy sBk 2. Klasa. Numer przedsiębiorstwa kolejowego 4011. Stan eksploatacyjny około 1986/87.

Model: Lokomotywa posiada dekoder cyfrowy oraz rozbudowane funkcje dźwiękowe. 3-częściowy projekt. Odlewane podwozie na zmotoryzowanym wagonie końcowym. Regulowany napęd wysokiego napięcia z masą zamachową. 2 osie napędzane w jednym wózku. Obręcze przyczepnościowe. Kabiny maszynistów w dwóch wagonach końcowych z wyposażeniem wnętrza. Zależne od kierunku jazdy zasilanie przez znajdującą się z przodu głowicę napędową. Specjalne złącza zamknięte z prowadnicą ogniwa. Seryjnie wbudowane oświetlenie wewnętrzne. Potrójne reflektory i 2 czerwone światła obrysowe zmieniają się wraz z kierunkiem jazdy, a oświetlenie wnętrza działa w trybie konwencjonalnym i może być sterowane cyfrowo. Reflektory po stronie końcowej 2 i 1 można wyłączać cyfrowo oddzielnie. Reflektory z prototypowymi jasnożółtymi i czerwonymi diodami elektroluminescencyjnymi (LED). Oświetlenie wewnętrzne ciepłymi białymi diodami LED. Szczegółowy projekt podwozia i nadwozia. Wózki końcowe przedstawiają sprzęgło Scharfenberg z osłoną. Dołączone jest dodatkowe sztywne złącze sprzęgające zapewniające podwójną przyczepność. W produkcji seryjnej wózki końcowe są projektowane z zamkniętymi drzwiami przejściowymi. Przedstawienie drzwi wahadłowych z mieszkiem przesuniętym na bok na wózku końcowym jest możliwe dzięki dołączonej części wtykowej. Całkowita długość pociągu 86,6 cm. Ten model można znaleźć w wersji AC w asortymencie Märklin H0 pod numerem artykułu 37424.

W 2019 roku „Royal Netherlands Airline” obchodziła setne urodziny, stając się najstarszą działającą linią lotniczą na świecie. Jeszcze przed jej założeniem 7 października 1919 r., 12 września 1919 r. królowa Wilhelmina nadała linii lotniczej, która nie była jeszcze oficjalnie notowana, tytuł „królewskiej”. Firma założona przez Alberta Plesmana jako „Koninklijke Luchtvaart Maatschappij voor Nederland en Koloniën” (KLM) weszła do historii lotnictwa 7 października 1919 roku. Pierwszy lot KLM odbył się 17 maja 1920 roku z Londynu-Croydon na lotnisko Amsterdam-Schiphol. Już w 1926 roku KLM latał z Amsterdamu do Bremy, Brukseli, Kopenhagi, Londynu, Malmö, Paryża i Rotterdamu. Regularne loty międzykontynentalne do Indonezji rozpoczęły się w 1929 r., a loty transatlantyckie na holenderskie Karaiby rozpoczęły się w 1934 r. Chociaż ruch lotniczy w Europie został zawieszony podczas drugiej wojny światowej, na holenderskich Karaibach funkcjonował szczęśliwie. 31 maja 1946 roku KLM jako pierwsza europejska linia lotnicza rozpoczęła działalność w Nowym Jorku. 5 maja 2004 r. KLM połączył się z Air France, tworząc grupę AIR FRANCE KLM z siedzibą w Paryżu. Ale zarówno KLM, jak i Air France zachowały swoją niezależność po fuzji. Nie na setne urodziny, ale na otwarcie linii kolejowej między Amsterdamem Central a lotniskiem Schiphol w 1986 roku, NS pomalował dwa pociągi ICM-1 w barwy dwóch holenderskich linii lotniczych. Dobrze, że ICMy wyglądały trochę jak Boeing 747 z podniesioną kabiną kierowcy z przodu. Jednostka 4011 obnosiła się następnie z niebiesko-biało-szarym strojem KLM, a jednostka 4012 w kolorze białym z czerwonym paskiem, takim jak kolory Martinair. ICM wynikał z chęci NS do pozyskania nowych pojazdów do szybkich połączeń międzymiastowych z elastycznym użytkowaniem, szybszym i łatwiejszym rozdzielaniem lub sprzęganiem na stacjach węzłowych oraz możliwością przesiadania się pasażerów z jednej jednostki do drugiej w trakcie podróży. Dzięki tym specyfikacjom kabina maszynisty została szybko podniesiona o jedno piętro, a wagony zostały wyposażone w przejścia z przodu, co szybko nadało masywnym, niezwykłym pojazdom przydomek „Koploper” (= główny biegacz). NS po raz pierwszy zakupił serię wstępną z siedmioma trzyczęściowymi jednostkami (4001-4007) jako IC3 (później ICM-0) od Talbota w Akwizgranie w 1977 roku. Produkcja seryjna jako ICM-1 rozpoczęła się w 1983 roku z licznymi ulepszeniami. Z jednostki 4051 dodano sterowanie helikopterem i zmieniono projekt na ICM-2. W latach 1990-1994 zbudowano wówczas 50 czteroczęściowych jednostek jako ICM-3 (4201-4230) i ICM-4 (4231-4250). W przeciwieństwie do pociągów trzyczęściowych z tylko jednym wagonem końcowym, wózek środkowego wagonu następującego po wagonie końcowym miał również zestawy kół napędowych w tych pociągach. Mechaniczną część wszystkich "Koploperów" wykonał Talbot, natomiast za elektrykę odpowiadali CEM Oerlikon i Holec. W latach 2006-2011 pociągi serii ICM 4011-4097 i 4201-4250 były sukcesywnie modernizowane jako ICMm: Pominięto charakterystyczne przejścia ze względu na niskie zużycie. Całkowicie wyremontowano jego wnętrze, zamontowano toalety przystosowane dla wózków inwalidzkich, zamontowano klimatyzację i tablice informacji pasażerskiej, a także zwiększono liczbę miejsc siedzących o 13%.

Uwaga! Opis tego produktu został przetłumaczony automatycznie. Jeśli możemy poprawić go dzięki Tobie, prosimy o kontakt.