Czujniki Halla

Typowy bipolarny czujnik Halla jest zbudowany z cienkiej płytki półprzewodnikowej, najczęściej wykonanej z arsenku galu lub antymonku indu. Obudowa i sposób prowadzenia wyprowadzeń często przypominają klasyczny tranzystor, ponieważ w wersjach THT stosuje się trzy promieniście rozmieszczone druty kontaktowe. W niektórych modelach spotyka się trzy elastyczne przewody z otwartymi końcówkami, przewód trzyżyłowy albo gotowy wtyk.

Wyprowadzenia odpowiadają za zasilanie napięciem stałym mieszczącym się zwykle w zakresie od 2,40 do 30,00 V oraz za przekazywanie napięcia Halla, które czujnik generuje podczas pracy. Występuje też odmiana z dźwignią zintegrowaną z sensorem, którą można ustawić osiowo co 45 stopni. Dostępna jest również wersja z osią obrotu, do której można zamocować dowolne ramię. Zakres ruchu sięga w tym przypadku około 60 stopni.

Najważniejszą zaletą takiej konstrukcji jest brak kontaktu mechanicznego z magnesem wywołującym sygnał. Czujniki nie zużywają się i zachowują długą trwałość. Dobrze radzą sobie także w środowisku zanieczyszczonym lub narażonym na wilgoć.

Jaka jest różnica między czujnikiem Halla a kontaktronem?

Czujniki Halla i kontaktrony reagują na obecność pola magnetycznego, jednak działają w inny sposób i mają odmienne właściwości. Czujnik Halla opiera swoje działanie na zjawisku Halla. W przewodzącym materiale, przez który płynie prąd, pojawia się napięcie, gdy prostopadle działa na niego pole magnetyczne. Wartość tego napięcia rośnie wraz ze wzrostem siły pola.

Kontaktron zbudowany jest z dwóch ferromagnetycznych blaszek umieszczonych w szklanej rurce wypełnionej gazem lub pozbawionej powietrza. Gdy w pobliżu pojawi się pole magnetyczne, blaszki przyciągają się i zamykają obwód. To rozwiązanie działa w pełni mechanicznie i przekazuje sygnał jedynie w formie stanu włączony lub wyłączony.