TRIX T25513 Lokomotywa elektryczna H0 serii Be 4/6

Lokomotywa elektryczna serii Be 4/6
Przykład: Lokomotywa elektryczna serii Be 4/6 Szwajcarskich Kolei Federalnych (SBB). Wersja konwersyjna do czasu wycofania z eksploatacji. Kolor bazowy: zielony jodłowy, podwozie: szary drogowy. Z buforem na rękawie. Drzwi kabiny wzdłużne i końcowe częściowo zaspawane, bez płyt przejściowych. Z systemem szlifowania, sygnałem zezwolenia na jazdę i magnesami Integra-Signum. Wzdłużne wężownice chłodzące z 11 pionowymi podporami. Numer eksploatacyjny lokomotywy 12323. Stan techniczny na początku lat 70-tych.

W czerwcu 1917 r. SBB zamówiło w szwajcarskim przemyśle dwie lokomotywy testowe (Be 4/6 12301 i 12302) do obsługi linii Gotthard, które miały obsługiwać pociągi ekspresowe i pasażerskie. Podczas gdy prototypy lokomotyw były jeszcze w budowie, w maju 1918 r. SBB podjęła decyzję o złożeniu w SLM i BBC pierwszego zmodyfikowanego zamówienia na serię lokomotyw, obejmującego lokomotywy Be 4/6 12303-12312. Stanowiły one istotną rozwinięcie wspomnianego już Be 4/6 12302. Już w lipcu 1918 r. złożono pierwsze kolejne zamówienie na Be 4/6 12313-12318, po którym w latach 1920/21 spłynęły dwie kolejne partie jako Be 4/6 12319-12328 i 12329-12342. Pierwsze elektryczne lokomotywy pociągów ekspresowych Gotthard weszły do służby pomiędzy lutym 1920 r. a kwietniem 1923 r. Wygląd zewnętrzny określała konstrukcja w kształcie pudełka osadzona na stabilnej ramie, wzmocnionej w newralgicznych punktach. Rama była podparta na dwóch wózkach napędowych, z których każdy miał czołowy zestaw kół Bissela, za pomocą obrotowych gniazd. W każdym wózku znajdowały się dwa silniki trakcyjne napędzające nisko osadzony wał pośredni, który był połączony z zestawami kołowymi za pomocą prostych drążków sprzęgających. Do 1929 roku lokomotywy Be 4/6 ciągnęły wszystkie najważniejsze pociągi ekspresowe na zelektryfikowanych liniach, w szczególności przez Przełęcz Świętego Gotarda. Dopiero wtedy nowe lokomotywy Ae 4/7 zaczęły im zagrażać i w 1938 r. ich użytkowanie w pociągach ekspresowych przez Przełęcz Świętego Gotarda w zasadzie dobiegło końca. Zajmowali się teraz obsługą pociągów regionalnych i towarowych, co ostatecznie zakończyło się w 1962 r. wraz z uruchomieniem większej liczby pociągów Ae 6/6. Lokomotywy Be 4/6 przemieszczały się po stosunkowo „płaskim” terenie i stacjonowały w lokomotywowniach w Biel, Lucernie i Winterthur. Jednak ich wiek stał się zauważalny, gdyż podatność na naprawy i konieczność przeprowadzania częstych konserwacji znacznie wzrosła. W kwietniu 1965 roku jako pierwsza zezłomowana została lokomotywa Be 4/6 12312, lecz w kolejnych latach coraz więcej lokomotyw wycofywano z eksploatacji, co powodowało luki w zacnym taborze pociągów ekspresowych Gotthard. Ostatecznie 29 lutego 1976 roku Be 4/6 12339 jako ostatni z Mohikanów wycofano ze służby. Zachowały się co najmniej trzy egzemplarze: Be 4/6 12320 przeszedł gruntowny remont w 1975 r. po wycofaniu ze służby, w ramach którego przeprowadzono gruntowną renowację przywróconego do pierwotnego stanu. Przez wiele lat służyła jako lokomotywa muzealna SBB i obecnie jest częścią kolekcji SBB Historic. Po postojach w Badenii jako lokomotywa zabytkowa oraz wystawie w Szwajcarskim Muzeum Transportu w Lucernie, lokomotywa Be 4/6 12 332 trafiła do zajezdni w Erstfeld pod opiekę zespołu historycznego SBB Erstfeld. Po długim pobycie we Włoszech, lokomotywa Be 4/6 12339 została pod koniec 2009 roku nabyta przez „Association Swisstrain” i obecnie znajduje się ponownie pod opieką Szwajcarii w zajezdni Le Locle.

Model: Z dekoderem cyfrowym i rozbudowanymi funkcjami dźwiękowymi i świetlnymi. Regulowany napęd wysokiej mocy z wbudowaną centralnie masą zamachową. Napęd na oba koła napędowe i wał pośredni w obu wózkach odbywa się za pośrednictwem wałów Cardana. Obręcze przyczepnościowe. Wchodzące w zakręty przegubowe podwozie chowane . Zmieniający się zależnie od kierunku potrójny sygnał reflektora i 1 białe światło tylne (szwajcarski system zmiany świateł) w trybie konwencjonalnym, przełączane cyfrowo. Podczas jazdy w pojedynkę oświetlenie można przełączyć na 1 czerwone światło tylne. Sygnał zezwolenia na jazdę można przełączać niezależnie cyfrowo. Sygnał szczytowy na lokomotywie 2 oraz 1 wyłączany niezależnie i cyfrowo. Funkcja oświetlenia Double-A. Dodatkowe oświetlenie kabiny i maszynowni można włączać cyfrowo, niezależnie. Oświetlenie z wykorzystaniem bezobsługowych, ciepłobiałych i czerwonych diod elektroluminescencyjnych (LED). Bardzo szczegółowa konstrukcja metalowa z wieloma oddzielnie przymocowanymi szczegółami, takimi jak rurki chłodzące olej transformatorowy. Replika kabiny maszynisty i maszynowni. Z systemem szlifowania na grupach kół napędowych. Szczegółowy osprzęt dachowy, w tym rezystory grzewcze, kanały dachowe, izolatory, cewki odgromowe i pomosty dachowe. Min. przejezdny promień 360 mm. W zestawie znajdują się przewody hamulcowe, imitacje sprzęgów śrubowych i stopnie wejściowe.
Długość ze zderzakami 18,9 cm.

Opis tego produktu został przetłumaczony automatycznie.