Zespół trakcyjny H0 Liliput L133215, Interfejs Analog DC, Długość ze zderzakami: 511 mm, Epoka: IV

Seria 628.0
Na początku lat 70. XX wieku Centrala Kolei Federalnych w Monachium, we współpracy z Fabryką Wagonów w Uerdingen, rozpoczęła prace nad projektem następcy autobusów szynowych Uerdingen (VT 95 – VT 98). Nowa seria miała zastąpić autobusy szynowe i zespoły trakcyjne zasilane akumulatorami serii BR 515. Pojazdy powinny nadawać się do użytku na liniach głównych, ale nie powinny być droższe od autobusów szynowych pod względem kosztów eksploatacyjnych.

W 1974 roku fabryka wagonów w Uerdingen wspólnie z MaK zaprezentowała prototypy dwuczęściowej serii 628.0 i jednoczęściowej odmiany BR 627. W odróżnieniu od wszystkich późniejszych serii 628, ściany boczne modeli 628.0 i 627 były faliste pod oknami. Część jednostek udała się do bazy w Brunszwiku, a stamtąd na niezelektryfikowane linie w górach Harz i regionie Weserbergland. Pozostałe lokomotywy stacjonowały w lokomotywowni Kempten (Allgäu), gdzie w czerwcu 1980 r. dołączyły do nich lokomotywy Braunschweig 628.0. Stamtąd rozlokowano je na wszystkich trasach w regionie Allgäu do końca 2002 roku. W 1985 roku sprzęgi Scharfenberga w pojazdach zastąpiono belkami zderzakowymi. Od 2003 roku kursowały one wyłącznie na linii kolejowej Außerfern; w styczniu 2005 roku wycofano z eksploatacji ostatni pojazd (628 008/018). Część zezłomowano, część sprzedano do Polski.

Mimo szeroko zakrojonych testów i udanych osiągów modelu 628.0, nie wprowadzono go do masowej produkcji seryjnej, ponieważ politycy przeprowadzali ponowną ocenę lokalnego transportu pasażerskiego i nie było jasne, ile pojazdów jest jeszcze potrzebnych. Dopiero kilka lat później podjęto decyzję o kontynuowaniu serii 628. Stopniowo opracowano serię 628.1, a później serie 628.2 i 628.4, których historia sukcesu jako wybawicieli linii bocznych jest dobrze znana…

Opis tego produktu został przetłumaczony automatycznie.